Παυλόπουλος Ουρολόγος

Gallery

Gallery...»

Τι είναι ο χαλινός του πέους;

Ο χαλινός του πέους ("πετσάκι" του πέους) είναι μια μικρή δερματική πτυχή μέσω της οποίας συνδέεται η βάλανος με την ακροποσθία. Πρόκειται δηλαδή για μια επιμήκη δερματική δομή που ενώνει το κεφαλάκι του πέους με το δέρμα που το καλύπτει.

Τι ονομάζουμε βραχύ χαλινό;

Υπό φυσιολογικές συνθήκες το πετσάκι του πέους παρουσιάζει αρκετή ελαστικότητα και ικανοποιητικές διαστάσεις, ώστε να επιτρέπει την ομαλή και πλήρη επιμήκυνση και διόγκωση του οργάνου κατά την στύση. Κατά την φάση χαλάρωσης πάλι, ο χαλινός έλκει την ακροποσθία, ώστε να καλυφθεί η βάλανος. Όταν ωστόσο, δεν έχει την απαιτούμενη ελαστικότητα και διατασιμότητα, ή όταν είναι βραχύτερος από το φυσιολογικό, δημιουργείται κατά την στύση ενόχληση, ευαισθησία ή πόνος και συχνά έλξη της βαλάνου προς τα κάτω. Η πάθηση αυτή καλείται βραχύς χαλινός και σύμφωνα με επιδημιολογικές μελέτες η συχνότητά της ανέρχεται στο 5-7% περίπου του ανδρικού πληθυσμού.

Συμπτώματα βραχύ χαλινού

Όταν υπάρχει πρόβλημα βραχύ χαλινού στην περιοχή δημιουργούνται συνήθως μικρορρήξεις και εκδορές από τραυματισμούς κατά την σεξουαλική επαφή, οι οποίες οδηγούν σε περαιτέρω ανάπτυξη ουλώδους ιστού στην περιοχή και με τον τρόπο αυτό σε μεγαλύτερη μείωση της ελαστικότητας και σε βαθμιαία επιδείνωση της κατάστασης. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να προκληθεί κατά την συνουσία σημαντική ρήξη του χαλινού και αιμορραγία, η οποία απαιτεί εφαρμογή τοπικής πίεσης με μια γάζα ή μια πετσέτα για να ελεγχθεί προσωρινά τουλάχιστον η απώλεια αίματος μέχρι να αναζητηθεί επειγόντως ιατρική βοήθεια.

Αν και η παθολογική αυτή κατάσταση του πέους μπορεί ορισμένες φορές να συνυπάρχει με φίμωση, οι δύο νόσοι δεν πρέπει να συγχέονται.

Κατά το τελευταίο διάστημα αυξάνονται τα επιστημονικά δεδομένα που συνδέουν, ενδεχομένως και αιτιολογικά, την ύπαρξη βραχύ χαλινού με την πρόωρη εκσπερμάτιση. Αν και οι υπεύθυνοι μηχανισμοί που συνδέουν τις δυο καταστάσεις δεν είναι γνωστοί, προτείνεται από αρκετούς ερευνητές, ως εύλογη θεραπευτική αντιμετώπιση, η διατομή σε περιπτώσεις συνύπαρξης βραχύ χαλινού με πρόωρη εκσπερμάτιση.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι στην περιοχή του χαλινού αναπτύσσονται αρκετά συχνά κονδυλώματα, καθώς φαίνεται πως οι συνηθισμένοι μικροτραυματισμοί του σημείου διευκολύνουν τον εκλεκτικό ενοφθαλμισμό του ιού HPV σε μικρότερες ή μεγαλύτερες αμυχές του πάσχοντος δέρματος. Η κατάσταση αυτή απαιτεί συνήθως ευρύ καυτηριασμό της πάσχουσας περιοχής, όπως περιγράφεται στην σχετική παράγραφο περί θεραπείας.

Σε σπανιες περιπτώσεις ο βραχύς χαλινός μπορεί να σχετίζεται με υπερευαισθησία αυτής της περιοχής του πέους, η οποία καθιστά δυσάρεστη ή κάποτε και επώδυνη την σεξουαλική επαφή αλλά και το απλό άγγιγμα του οργάνου. Η επέμβαση σε συνδυασμό με τοπική αγωγή μπορεί στις περισσότερες περιπτώσεις να βελτιώσει σημαντικά το πρόβλημα, αποκαθιστώντας μια φυσιολογκή αισθητικότητα.

Θεραπεία βραχύ χαλινού

Η θεραπεία της παθολογικής αυτής κατάστασης είναι πάντα χειρουργική και μπορεί να γίνει σε γενικές γραμμές με δύο τεχνικές, ανάλογα με τις ανατομικές ιδιαιτερότητες του ασθενούς, τα διαθέσιμα τεχνικά μέσα και την προτίμηση και εμπειρία του Ουρολόγου. Έτσι, μπορεί να εφαρμοστεί καυτηριασμός του χαλινού με διαθερμία ή laser ("pull and burn method") χωρίς να χρησιμοποιηθούν ράμματα. Εναλλακτικώς, είναι δυνατό να εκτελεστεί κλασική εγκάρσια διατομή της περιοχής και στην συνέχεια επιμήκης συρραφή της τραυματικής επιφανείας που προκύπτει με λεπτά απορροφήσιμα ράμματα (πλαστική χαλινού, frenuloplasty). Συχνά ωστόσο, είναι προτιμότερο να εφαρμοστεί ένας συνδυασμός των δύο αυτών μεθόδων, έτσι ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αισθητικό αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως τεχνικής η επέμβαση γίνεται υπό τοπική αναισθησία διαρκεί λίγα λεπτά και δεν προκαλεί παρά ελάχιστη μόνο ή και καθόλου ενόχληση στον ασθενή.

Μετεγχειρητική πορεία

Μετεγχειρητικά υπάρχει καθόλου ή ελάχιστος μόνο πόνος στην περιοχή για λίγες μόνο ώρες. Απαιτείται πάντως αποχή από σεξουαλικές επαφές για μερικές ημέρες, μέχρι δηλαδή να αποκατασταθεί η ιστική βλάβη και να εξαλειφθεί η πιθανότητα αιμορραγίας από το χειρουργικό τράυμα. Ο ασθενής ωστόσο μπορεί να επανέλθει άμεσα στις συνήθεις επαγγελματικές και κοινωνικές δραστηριότητές του.

Υπάρχουν κίνδυνοι;

Όπως και σε κάθε επεμβατική θεραπεία έτσι και εδώ υπάρχουν κάποιες πιθανές, αλλά ασυνήθεις επιπλοκές της επέμβασης. Τέτοιες είναι η μετεγχειρητική αιμορραγία, η δημιουργία αιματώματος, η διαπύηση της τραυματικής επιφάνειας και ιδίως η ανάπτυξη στενώματος στο έξω στόμιο της ουρήθρας λόγω διεγχειρητικής βλάβης ενός μικρού αγγείου που αιματώνει την περιοχή του στομίου της ουρήθρας. Για την αντιμετώπιση της τελευταίας αυτής επιπλοκής και την αποκατάσταση του στομίου απαιτείται συνήθως η διενέργεια μιας μικροεπέμβασης, η οποία λέγεται μεατοτομία.

Σχετικά συχνά μπορεί να παρατηρηθεί μετά από μη προσεκτική εκτέλεση της επέμβασης παραμονή δύσμορφης ουλής ή υπολειμματικός ιστός χαλινού με κακό αισθητικό αποτέλεσμα. Η αποκατάσταση στις περιπτώσεις αυτές ευτυχώς είναι σχεδόν πάντα απλή.

Πολύ σπάνια από κακή χειρουργική τεχνική μπορεί να συμβεί διεγχειρητική βλάβη στην ουρήθρα και δημιουργία ουρηθρικού συριγγίου, μιας οπής δηλαδή στην περιοχή του χαλινού απ΄όπου εξέρχονται ούρα. Η επιποκή αυτή είναι σοβαρή και απαιτεί λεπτή χειρουργική αποκατάσταση. Προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες επιπλοκών και για την επίτευξη καλού αισθητικού αποτελέσματος είναι εμφανές ότι η επέμβαση πρέπει να διενεργείται από Ουρολόγο με εμπειρία και γνώση στην χειρουργική του πέους.

Ενδεικτική βιβλιογραφία

Gallo L, Perdonà S, Gallo A. The role of short frenulum and the effects of frenulectomy on premature ejaculation. J Sex Med 2010; 7(3):1269-76.
Duarte AF, Correia O. Laser CO2 frenuloplasty: a safe alternative treatment for a short frenulum. J Cosmet Laser Ther 2009; 11(3): 151-3.
Kilciler M, Bedir S, Erdemir F, Coban H, Erten K, Ors O, Ozgok Y. Condylomata acuminata of external urethral meatus causing infravesical obstruction. Int Urol Nephrol 2007; 39(1):107-9.
Rajan P, McNeill SA, Turner KJ. Is frenuloplasty worthwhile? A 12-year experience. Ann R Coll Surg Engl 2006; 88(6): 583-4.